De IJmondlijn

De IJmondlijn

In mijn geheugen liggen de beelden soms opgeslagen als oude films in roestige blikken. Maar soms is het mogelijk met wat onderzoek een kleine, onbelangrijke geschiedenis te plaatsen op de tijdlijn van het eigen leven.

Ik leg het uit. Mijn tienjarige zoon zag op zijn tablet een reportage over de voormalige IJmondlijn. Niet veel later liepen we langs de resten van dat spoor dat ooit liep van Amsterdam naar IJmuiden. Ik vroeg mij af of ik ooit iets gezien had van de treinen op die lijn. Ik woonde er immers niet ver vandaan?

De enige herinnering die ik heb aan een treinreis uit mijn jeugd is een tochtje met een vriendje en zijn moeder naar een tante in Enschede. Dus moet ik wel in de IJmondlijn hebben gezeten. Ik herinner me dat bij thuiskomst ons huis vol met visite zat en de Nederlandse band Teach In het Eurovisie songfestival won. Dat klopt allemaal zei het internet: dit was op zaterdag 22 maart 1975. De verjaardag van mijn moeder. Zij werd die dag 31 jaar. Nog heel jong eigenlijk. Daarom zat de kamer vol! Het internet gaf als extra informatie dat het een bijzonder koude, donkere dag was.

Het stootblok vormt het einde van het wandelpad langs het kanaal

De trein waarmee we reden was waarschijnlijk van het type Mat 64, de gele trein met de bolle neus. Ik heb nog een paar flarden van herinnering aan de reis. Ik zie een coupé, rode bankjes en de visnetbagagerekjes. Dat is overeenkomstig met het interieur van een trein uit die tijd.

En daar liepen we dan op een septemberochtend in 2021 met zijn drieën langs de rails, waarvan nog stukken waren achtergebleven. We kwamen langs het eindstation en dit voelde aan als archeologie van de allermodernste tijd. Het spoor dat parallel loopt aan het Noordzeekanaal stopt bij een stootblok, nadat het door een eng tunneltje is geleid. In werkelijkheid liep het nog verder door.

Het is goed dat van het voormalige spoor een wandelpad is gemaakt. Daarmee laten mensen zien dat ze het verleden zien als waardevol, vanwege de vele herinneringen die er nog kunnen zijn aan de reis met het gele gevaar naar de sluizen en de havens. Ook al zijn die herinneringen soms net zo brokkelig als de restanten van het perron van station IJmuiden.  

Hier stond station IJmuiden, de laatste halte van de IJmondlijn.
Vlakbij industrie en havens is een mooi park met zelfs enige kunstobjecten. Het is niet duidelijk van wie die beelden zijn. Het beeld links op de foto is een been en de boodschap daarvan is niet geheel duidelijk.
De brug over het spoor naar de Julianakade heeft een fraaie afwerking die aantoont dat zelfs in de lelijkste industriestad verborgen schoonheid is verstopt.

Langedoik, een gedicht over Langedoik (Langedijk)

Reed ik door het land,

zag ik kleine meisjes met hun kleine paardjes aan de hand lopen.

En dacht ik: waarom ga je niet op dit mooie dier zitten?

Het oude land met de houten schuurtjes, onder de dakrand de zwaluwen en de vleermuizen en de schapen grazen relaxt en kijken me aan. Wat moet jij hier?

Reed ik door het land, op mijn papabike, naar de tandarts.

Kijk daar stond een schoorsteen gedraaid als een wokkel, de schoorsteen van de chipsfabriek.

De fabriek staat naast de slootjes.

Er zijn erg veel kaarsrechte slootjes hier. Met bootjes in rood en groen.

De mannen heten hier nog Jan of Henk of Gerrit, net als mijn tandarts. Ze bakken brood, halen de kool van het land en stoppen de zoutjes in de oven.

Reed ik door het land.

En betrad de praktijk.

De wachtruimte leeg. Een lege tafel en twee stoelen.

De tijdschriften zijn opgezegd. De wc-deur is op slot.

De tandarts haakt met zijn haakje en spiegelt met zijn spiegeltje.

Altijd spannend als je tandarts iets ontdekt.

Een foto maakt.

Je een dia-raampje binnengeschoven krijgt.

Mijn kies daarna levensgroot  op een scherm. Is dat mijn kies?

Toch niks, zegt hij.

Uit mij ontsnapt een diepe zucht.

Dan nog het polijstpapje.

Korrelig als cement. De assistente brengt een doekje en een spiegel, zodat ik even moet denken aan de kapsalon.

Om te voorkomen dat de mensen in het dorp denken dat ik een snuif genomen heb.

Reed ik door het land en zag langs de weg een mand met

bio-aardappelen, for sale

en reclame voor gratis, heerlijke  dampende paardenmest.

Even een jaartje laten besterven en dan op je landje prakken

voor supersperziebonen.

Reed ik door het land, hield ik van het land,

van zijn stoere nonchalance en zijn er-lijkt-wel- helemaal

niks- te veranderen.

Het oude, platte land

Gedicht over een kleine ramp die eigenlijk niet de moeite waard is om een gedicht over te schrijven en is het eigenlijk wel een gedicht?

Een leuke foto van een hondje in Kampen en dat past helemaal niet bij het gedicht.

Ik was gevallen, niet normaal,

ik vloog door de lucht, tijdens een potje tennis,

op het schoolplein, met mijn zoon.

Hij ramde de bal richting de bosjes en ik ging naar de aarde.

Mijn handen schuurden over de stenen en we renden naar huis naar de verbandtrommel,

waar slechts een drietal Goofy pleisters in zaten.

Ook mijn knie lag half eraf – want ik overdrijf graag en ik wil toch dat de lezer verder leest-

en ik voelde mij het kind dat opa’s zelfgemaakte houten kar in het hekwerk van de Zeewijkschool boorde (dat was een kar met een autostuur erop en de wielen van mijn kinderwagen).

Gelukkig viel ik niet op mijn kop, een kwestie van omdenken.

Vandaag waren we in sportwinkel Declathon,

om nieuwe tennisballen te kopen – en een zwembroekje voor een zwemfeestje- toen het brandalarm ging.

Met honderden mensen liepen wij rustig zoals runderen vanaf het weiland, naar de melkmachine in de stal.

Eenmaal toen de vlammen niet uit het dak bleken te gloeien, kochten wij 3 ballenbussen voor de prijs van 2 ballenbussen.  

Zo’n bus heeft net zo’n dekseltje als een blikje cola. Ik weet niet waarom. Het staat wel interessant.

Hoe dan ook, mijn kampioen kan weer ballen naar verre exoplaneten meppen.

Een kind dat plezier heeft, maakt mij blij,

ook als ik na een ongelukje een week met mijn hand in een bakje Dettol ontsmettingsmiddel moet zitten.

Ok, dit lijkt op een gedicht, maar waar zijn de emoties?

Eh, die zijn er niet. Is het erg?

Ik doe er een foto bij van een hondje uit Kampen. Dat past helemaal niet bij het gedicht, maar ik vind het wel een leuke foto.

A croc in Alkmaar Noord?

A croc in Alkmaar Noord, near the Wielingenweg photo taken by Anja august 2021

After we went home, we saw a giant croc in the waters of Alkmaar Noord. It was a big animal looking for some swimming people or someone on a supboard. Do you believe me? I can assure you, the photo is real.

And maybe you believe in bigfoot, or in the monster of Lochness. Now we have our own monster. The Wielingenwegmonster. It is big, it is hungry.and it loves you.

What do you think this is?

Anja 12,5 jaar in dienst van NWZ!

Gister belde ze om een uur of vier. Of wij haar op konden halen. Ze had een enorme bos bloemen gekregen na 12,5 jaar dienst voor het Noord West ziekenhuis. Zij is daar al sinds het begin verpleegkundige op de afdeling maag-darm-lever. Het is een lange tijd en ze heeft veel collega’s zien komen en zien gaan. Van harte gefeliciteerd, liefste! Ik doe er een foto bij van toen je nog veel jonger was en startte met je mooie werk.

Anja, ik schat dat de foto eind jaren 80 gemaakt is.

Carla Rosseels, redactrice

Carla Rosseels, redacttrice in Nieuw-Zeeland

Beste schrijfvrienden,

Ik heb mijn boek ‘Nobel’ over een Hollandse duinkerkerkaper, voor een kritisch oog en dito opmerkingen naar Carla Rosseels gestuurd. Zij woont en werkt in Nieuw-Zeeland en je kunt je manuscripten naar haar sturen. Uiteraard vraagt zij een honorarium, zeker. Heb je een boek of een ander belangwekkende manuscript gemaakt en vind je dat het niet in een lade moet blijven liggen? Stuur het op en laat het bekijken. Ik wacht nu op haar bevindingen.

Veel schrijfplezier en kom uit die schrijfkast!

Haar adres is: https://www.carlarosseels.com/

Pannenkoeken in Deutschland, restaurant Schachtbaude in Muldesstausee

Eerst ontving ik deze week een verkeerd geadresseerde mail uit Duitsland van het Arbeidsagentur. Die was bedoeld voor Frau Berg. Maar kwam bij mij. Ik heb in mijn beste Duits terug geschreven en daarna kreeg ik van Frau Denke een mail terug met ‘sorry’ en enige toeristische informatie over de streek, Muldesstausee, en het plaatselijke restaurant Schachtbaude, waarin men zich heeft toegelegd op het maken van een Hollandse pannenkoek. Want kennelijk heeft men de schoonheid en de smakelijkheid ondekt. De koks zijn er vijf dagen voor naar Nederland gereisd om het geheim te ontdekken, serieus. Zelf maak ik ze ook, met meel van molen de Engel, Koedijk. Mijn pannenkoeken zijn ook fantastisch! Toch benieuwd naar Muldestausee, het ziet er prachtig uit. Dit hieronder is molen de Engel.

Molen de Engel, niet mijn eigen foto, ik hoor graag van wie deze wel is…

Foto’s van Alkmaar, uit de oude doos (2)

Dit boerderijtje stond in Alkmaar, op de hoek van de Helderseweg Stationsweg. Het moest plat omdat ereen

tijdelijke voorziening voor de brandweer moest komen. Die brandweerlocatie is nu ook weg en nu is het een

lelijke plek. Vraag me niet naar het jaartal, het is wel een foto door mij gemaakt.

Dit is een locatie ter hoogte van de bocht naar de Frieseweg, gemaakt vanaf het pad aan de Hoornse vaart. ook deze foto heb ik zelf gemaakt, maar ik zou niet meer weten wanneer. Die schuit was mooi van lelijkheid. Nu is dezelfde plek erg kaal en zielloos. Dit vanwege het duurste fietspad van Nederland waarvoor de kade moest worden aangepast. En de boom weg moest.

Dit spookhuisje stond ergens bij het Zeglis, Denk ik. Ook de datum van de opname weet ik niet.

De foto’s die ik heb gemaakt, laten zien dat de stad snel verandert en dat je dan niet goed meer weet hoe het er ook al weer uitzag.